برخیز

از اینکه فردا سفر بروم می ترسم

از اینکه بروم و نبینمش می ترسم

از اینکه با ترسهایم روبرو شوم رخ به رخ، بیشتر می ترسم.

از این می ترسم که هر آنچه خوبی اندیشیده ام درباره ش توهمی بیش نبوده ،

و من کوری با دو چشم باز بوده باشم ...

خیلی می ترسم...

انتهای جاده ای که تو نباشی، هنوز به مقصد نرسیده ام.

انقدر دلم می خواهد در آغوشش بگیرم و سرم را روی سینه اش نگاه دارم تا از طپش های قلبش مطمئن شوم که خدا می داند.

بجایش در سکوت نگاه کردم و گاه نگاه نکردم ...

نوشته بودم «انتهای جاده ای که تو نباشی، هنوز به مقصد نرسیده ام»

نوشته بود: « مقصدی در کار نیست... چشمهایت را خوب باز کن و ببین. وسط این جاده وسط این سفر از دست می رویم. امیدوارم اشتباه کنم، امیدوارم انتهای قصه تو و قصه او جور دیگری رقم بخورد انشاءالله. »

از خدا پنهان نبود، از شماهم نباشد . سر سجده در خاکی که دلم آنجاست و وطن می دانمش، برای غربت و غریبی ام گریه کردم؛ همان موقع از دست رفتم ...

همان قدر هم هولناک...

زمان که می گذرد و توان نگهداشتنش را نداری،

یا ناتوانی ات در بازگرداندنش به گذشته ،

یا وقتی در انتظاری بتوانی به جلو ببری...

من از مرگ نمی ترسم، از زمان که می گذرد و مرا جایی در گذشته جا می گذارد می ترسم.

همه ما دو زندگی داریم: زندگی واقعی مان همان است که در کودکی رویایش را بافته ایم، رویایی که در جوانی و میانسالی توی ابرها همچنان به پرداختنش ادامه می دهیم...

زندگی جعلی مان همینی است که در روابط مان با دیگران از سر گرفته ایم، رفتاری کاربردی که به نفع مان است، زندگی ای که با خوابیدن توی تابوت تمام می شود.

زندگی

فرناندو پسوا

۱. ربَّنا اَفرغ علینا صبراً !

۲.غبارِ غم برود؟ حالْ خوش شود؟ بگو که شود ...

۳. ای اشک هر چه ریزمت از دیده زیر پای

بینم که باز بر سر مژگان نشسته ای...

.... اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ بِما أَنْتَ فِیهِ مِنَ الشَّأْنِ وَ الْجَبَرُوتِ، وَ أَسْأَلُکَ بِکُلِّ شَأْنٍ وَحْدَهُ وَ جَبَرُوتٍ وَحْدَها، اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ، بِما تُجِیبُنِی بِهِ حِینَ أَسْأَلُکَ، فَأَجِبْنِی یا اللَّهُ، یا اللَّهُ، یا اللَّهُ...